moda, film, astroloji, rüya tabirleri, yaşam

Depresyondan Kurtulmak Mümkün! Tecrübeyle Sabit!

2 1.084

Bilmem kaç yaşındasınız, nasıl bir hayatınız var ve şu ana kadar sizi çok zorlayan, ama gerçekten zorlayan, altüst ve hatta perişan eden kaç tane sorun yaşadınız?

Ben 51 yaşındayım ve bu türden 2 olay yaşadım. Biri bir ticari girişimin iflasla sonuçlanması idi. Diğeri de annemin yaklaşık 2.5 yıl boyunca yatağa bağımlı olarak yaşaması.

Bunlardan ilkinde yaşadığım şey tam bir depresyon idi. Her şey vardı; yaşama karşı isteksizlik, kendine güvensizlik, kendine acıma, acizlik duygusu, bitkinlik, herhangi bir şeye heveslenmemek, hep yatmak istemek, neşesizlik, suratsızlık, negatif düşünceler ama ne negatif, öyle böyle değil; mantıksız korkular; falan filan. İkincisinde de çok perişan oldum ama bu sefer depresyon yoktu. Sıkıntı, üzüntü, korku, çaresizlik, umutsuzluk, geçmişe özlem (Annemin sağlıklı olduğu zamanlara), geçmişe dönük pişmanlıklar (Anneme şöyle demeseydim, böyle yapmasaydım, öyle bakmasaydım) vardı ama hepsiyle başa çıkabildim. Bunda katkısı olan insanlar vardı ve onlara her zaman minnettar olacağım ama esas adam bendim, sorumluluğun büyüğü bendeydi ve bazen sırtımı çok, çok acıtmasına rağmen hiç sırtımdan atmadım onu.

depresyondan kurtulmak

Depresyondan Kurtulmak Mümkün! Kurtuldum Da Söylüyorum!

Depresyondan kurtulmak mümkün evet, tecrübeyle sabit, gerçekten; çünkü ben sonradan o uzun depresif dönemde nasıl öyle olabildiğime, nasıl öyle davranabildiğime, nasıl öyle hayaller kurabildiğime şaşıran birine dönüştüm, ara ara düşününce hala da şaşırırım. Şu anda hayatımdan gayet memnunum (Ve bunun maddi rahatlıkla ilgisi yok, ancak idare ediyorum.), kendime güveniyorum, Binkelam isimli bu site bana ait, onunla ilgili hayallerim var ve bunları gerçekleştirmek için çok çalışıyorum ve başarabileceğime de inanıyorum, bu kış sıkı bir şekilde İngilizce çalışıp İngilizce’mi ilerletmek niyetindeyim, bir yandan da yaz sezonunda açacağım tezgahlar için takı hazırlıycam, çok fazla çalışıyor ve bazen kendimi çok yorgun hissediyorum ama genelde iyi, keyifli ve güvenliyim. Kirada oturuyorum, yalnız yaşıyorum ve halimden gayet memnunum. Bazen rahatımın kimsede olmadığını düşünüp memnuniyetle derin bir iç çekiyorum. Bir gün böyle hissedeceğimi hiç sanmazdım, ama oldu.

Nasıl oldu peki?

Bilmiyorum aslında, sanki zamanla oluyor. Doktor önerisiyle kullandığım antidepresan ilaçların etkisi olmuştur mutlaka ama o tip ilaçlardan hoşlanmadığımı söylemeden edemiycem. Ne var ki gerekiyor bazen; derler ya, bedensel bir hastalık için ilaç kullanmak gibi düşünmek lazım, ruhunuz hasta olduğunda da ona göre ilaç kullanacaksınız. Annem hastalandığı zaman çok zorlandım, çok yoruldum (Fiziksel yorgunluktan söz etmiyorum, bu, annenizi o halde görmenin verdiği yorgunlukla ilgili, bunun detaylarına şimdi girmiycem ama çok zordu-çok) ama hiç o tip ilaçlar kullanmadım, arada bir bir yerim ağrıyınca (Bu sıklıkla yaşadığım bir durum değildir) ağrı kesici yutmak dışında hiçbir ilaç kullanmadım; ağladığım, bağırdığım, aşırı tepkiler verdiğim oldu, çok bunaldığım oldu ama depresyona girmedim. Çok üzüldüm, çok daraldım ama annem için yapmam gereken şeyleri ihmal etmedim hiç, bunları ihmal edecek veya beceremeyecek hale düşmedim.

depresyondan kurtulmak mümkün

İlginçtir veya değildir bilemiyorum; her ikisi de beni kahreden bu olaylardan ilki perişan, dalgın, kendine acıyan, güvensiz, sarsak, dalgın, dargın bir insana dönüştürmüştü beni; ikincisinden ise, çok zorlanmış ve yorulmuş olmakla beraber kendine inanan ve güvenen, orta yaş dönemince önünde uzanan geleceğe umutla ve gülümseyerek bakan, yeni bir işi ve hayalleri olan biri olarak çıktım. Binkelam bu işin (Makale yazarlığı) bir sonucu olarak çıktı ortaya. İyi ki de çıktı. Bu siteyle ilgili hedeflerim ulaşılması zor şeyler ama yapabileceğime inanıyorum. Çok zamanımı alan ve beni bilgisayara, sosyal medya platformlarında fink atmaya mahkum eden bir uğraş bu ama iyi ki var. Bu konuda öyle güzel hayallerim var ki.

Oysa o depresyon döneminde ne korkunç hayaller vardı benim kafamda, ne durumlarda hayal ederdim kendimi-hep kötü durumlar.

Şimdi kafam o kadar normal çalışıyor ve ben o kadar dengeliyim ki acaba, diyorum, o zamanlar artistlik mi yapmıştım? Hayır, öyle değildi, o zamanlar bu bedenin içinde başka bir beyin vardı sanki ve o böyle çalışmıyordu. Bozuktu, aksaktı, yamuktu, kırıktı, hastaydı…demek ki. Şu andaki beyin nasıl bir beyinse işte, o zamanlarkini gayet tuhaf ve anlaşılmaz buluyor. Farklı yaşlarda olmak kaydıyla aynı beden, aynı kadın, aynı isim, aynı eğitim durumu, aynı medeni durum, aynı burç, aynı yetenekler ama işte; beyinler farklı. Bu düşünceler benim için ‘Depresyon nedir?’ sorusunun cevabıdır bir  bakıma. Depresyon beyninize bir şeyler yapan bir şeydir, olumsuz şeyler, sizi olumsuz anlamda olmak üzere başka birine dönüştüren şeyler. Depresyon gerçektir, bazen artistlik veya şımarıklık ya da rahat batmasıdır belki ama her zaman öyle değildir; bazen o kadar gerçektir ki içinizden başka biri çıkar, daha önce içinizde yaşayandan başka biri, saçma sapan şeyler yapan biri; öyle ki beyniniz olumlu anlamda bir kere daha değiştiğinde (Veya aslına döndüğünde) şaşkınlıkla, kınayarak, bazen küçümseyerek ve yazıklanarak bakarsınız ona. Yazıklanırsınız çünkü siz öteki beyninizin egemenliğinde iken hayatınızın bir bölümü boşa geçmiş, verimsiz geçmiş, üretimsiz ve ilerlemesiz geçmiştir; üstelik çok sevdiğiniz, en yakınınız olan insanlar da bundan zarar görmüşlerdir maalesef.

depresyondan kurtulmak mümkündür

Ama depresyondan kurtulmak mümkündür işte ve siz kurtuluştan sonra artık o kadar normal, o kadar mantıklı ve dengeli birisinizdir ki (Allah bozmasın) o zamanlarda kendinize, hayatınıza, çevrenizdekilere yaptıklarınız üzerinde fazla düşünmezsiniz, yeni beyniniz (Veya beyninizin yeni hali, veya her neyse) bunu reddeder. Çünkü bu gibi düşüncelere dalmak sizi sıkıntıya sokar ve yeni bir zaman kaybına yol açar; üstelik geçip gitmiş bir tek saniyeyi bile geri getiremeyeceğimize, değiştiremeyeceğimize göre verimsiz düşüncelerdir bunlar. İnsansınız, geçmişteki hatalarınızı düşünüp ‘Ah!’ dediğiniz olacaktır illa ki ama o ‘Ah!’ın sizi ele geçirmesine, size zarar vermesine izin vermeyecek kadar güçlüsünüzdür artık. Cız eder içiniz ama bunun fazla uzamasına izin vermezsiniz, bunu durdurursunuz, durdurabilirsiniz, durdurmalısınız. Çünkü olup bitmişin telafisi yoktur, insan, değil mi ki yaşıyor, önüne bakacak ve ilerisi için güzel şeyler hayal edecek ve onları gerçekleştirmeye çalışacak-başka türlü olmaz.

Bana güvenin, depresyondan kurtulmak mümkün.

Kurtuldum da söylüyorum.

2 Yorumlar
  1. Berkay Abalı

    Öncelikle ne mutlu size, umarım bi’ daha yaşamazsınız. Yazıda eleştireceğim, daha doğrusu daha dikkatli olunması gereken bir konu var ona değineceğim. Antidepresan önermem yazmışsınız ancak bunu yazacak önerecek ya da önermeyecek kişinin profesyonel olması gerekir. Çünkü her şeyden önce bir hastalık ve her hastalık gibi belli aşamaları var. Majör depresyon gayet ciddi bir hastalıktır, tıbbi bir teşhis konması gerekir ve intiharla sonucu ölümlerin yaklaşık 50’sinin nedenidir. Antidepresanları sevmeyebilirsiniz ancak tavsiye edip etmeme konusunu bence tekrar düşünün.

    1. Hilal Uslu

      O benim antidepresanlarla ilgili duygularım sadece, antipatik buluyorum o tür ilaçları, belki de sevimsiz duygu durumlarında kullanıldıkları içindir. Biraz da şu andaki ben, o zamanlardaki bana beğenmeyerek ve küçümseyerek bakıyorum, o yüzden olabilir. Sanki ben o zamanlar çok zayıf ve şahsiyetsiz bir insanmışım, sanki öyle olmasaymışım ilaç kullanmadan da düzelebilirmişim…gibi bir durum. Kişisel duygumdur, depresyonuna çözüm arayan birinin ciddiye alacağını düşünmedim ama sizi de bütünüyle haksız bulmuyorum. Neticede, dediğim gibi, o zamanlardaki kafa bu kafa değildi, bunun öyle bir şeye ihtiyacı yok ama onun vardı demek ki. Başka türlü yazayım orasını, peki. Ziyaretiniz ve yorumunuz için teşekkürler.

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.